رد پایی تا آفتاب

بیا به دیدن این قلب خسته ام گاهی

دلم برای دلت تنگ می شود گاهی

نگاه کن چه خزان است باغ چشمانم

بهار را تو بیا  زنده کن در آن گاهی

تمام سهم من از تو جنون و شیداییست

بیا و باش چو لیلی برای من گاهی

دچار مهر سکوت است دفتر شعرم

بیا  طلوع غزل باش و رو نما گاهی

                                                                                                                                                               مریم الله وردی

پ.ن: استاد بزرگوار جناب آقای موحدان عزیز لطف کردن و این کارو با قلم زیباشون نوشتند،میتونید هنر ایشونو در لینک زیر مشاهده کنید

http://raddepayerang.blogfa.com/

دیگر به هوای تو نفس نیست مرا

آرامش دست تو هوس نیست مرا

دیگر پر پرواز دلم واشده است

جادوی نگاه تو قفس نیست مرا

                                                 مریم الله وردی

لحظه ی ماندگار

دیروز به یاد تو عبادت کردم

رفتی، به نبودن تو عادت کردم

یک لحظه برای دیدنت باقی بود

عمریست به آن لحظه قناعت کردم

                                                مریم الله وردی

پی نوشت: با تشکر از ادیب معاصر جناب آقای محسن احمدوندی

این  شعری رو که توی این پست براتون گذاشتم با الهام از شعر  صیغه !

شاعر عزیزجناب آقای غلامرضا طریقی یا شایدم بشه یه جورایی گفت

در جواب شعر ایشون گفتم.

صیغه!

کدام صیغه؟ نه جمعم، نه مفردم ،بانو!

 خودت بگو چه کنم؟ من مرددم، بانو!

خودت بگو چه کنم؟ من به جبر مطلق تو

ـ بدون آنکه بخواهم ـ مقیدم، بانو! 

 برای یافتنت، هفت شهر را گشتم 

به حکم قرعه به سویت نیامدم،بانو!

به دست شعله ای از گم شدن نجاتم ده

چراغ گمشده در راه مقصدم، بانو!

دلیل خلقت من انعکاس خصلت توست

برای دم زدن از خوبی ات بدم، بانو!

نگیر خرده اگر خلوت تو را دیدم

تو ملتفت نشدی؟ (من که در زدم بانو!)

و اما شعر خودم

 صرف تو!

دگر نگو که نه جمعي، نه مفردي، آقا!

 تو در نهايت يك  بي نهايتي،  آقا!

 تو اختياردار تاروپود روح مني

 اگرچه طعنه زدي كه مقيدي، آقا!

 تو هفت شهر نگشتي براي يافتنم

 به حكم مرحمتت سويم آمدي، آقا!

 منم كه گمشده ام در حریم چشمانت

 چراغدار رسيدن به مقصدي، آقا!

 دليل خلقت تو انعكاس خوبي هاست

 تويي كه پرتويي از نور ايزدي، آقا!

 تو صاحب همه ي خلوت دلم هستي

 براي آمدنت در چرا زدي؟ آقا!

                                                     مریم الله وردی

من زاده ی لحظه های پر تشویشم

غربت زده از فراق یار خویشم

یک قافله طوفان غزل در راه است

وقتی که به چشمان تو می اندیشم

                                              مریم الله وردی

تبعیدی

 پر تو باز

و لبریز ز شوق پرواز

من که زندانی تبعید شده در قفس همنفسم

چه کنم با پر باز؟

                                           مریم الله وردی

فانوس دو چشمان سیاه تو مرا بس

محراب غزل خیز نگاه تو مرا بس

ای همسفر نیمه ره وادی قربت

آوای خوش گاه به گاه تو مرا بس

                                         مریم الله وردی

پ.ن: با تشکر از شاعر گمنام (دایی گل خودم)

 کابوس

ديشب تا صبح كابوس ديدم!

آخه چيزي ام نخورده بودم كه ...

اما غم نبودنت تا ابد رو دلم سنگيني ميكنه!

                                                                     مريم الله وردي

تو ماهي

من ماهي

تو يك

ماهي در آسمان بي ستاره قلبم

و

من يك

ماهي،اسير آبي بيكران چشمانت

چه تفاهم تلخ و كشنده اي!

                                                          مريم الله وردي

كافه ...

باز هم همان ميعادگاه هميشگي

پشت همان ميز روي همان صندلي هميشگي

باز هم قهوه تلخ، همان سفارش هميشگي

ولي صد افسوس كه تو نيستي! همان يار هميشگي

                                                        مريم الله وردي

سالروز پروازت را یاد میدارم.

باورم نیست هنوز که تو رفتی ودگر

 منم و تنها من

 که تو رفتی گل سرخ دلم پژمرده است

 اطلسیهای خیالم مرده است

 ودگر

 منم و تنها من

 که تو رفتی و هوای دل من ابری شد

 چشمه سرد نگاهم تا ابد جاری شد

 که تو رفتی و بهارم خشکید

 و خزان دل من ساری شد

 و دگر

 منم و تنها من

 باورم نیست هنوز که تو رفتی و دگر

 کلبه ی گرم دلم

                       کلبه ی تنهایی شد

                                               مریم الله وردی

باید رفت

ماندن جایز نیست!!!

باز هم  نام مرا می­خوانند

نوبت من شده است

چشمهایم نگران

به کجا خواهم رفت

و چرا اینگونه

توشه راهم چیست

و چه غافل بودم

فرصتی می­خواهم

تا که بار سفرم بربندم

فرصتی آیا هست؟

باز هم نام مرا می­خوانند

فصل کوچیدن توست

مهلتت پایان  یافت

فرصتی باز چه سود

کوچ آن دختر بی نام و نشان یادت هست؟

فاطمه، آذر و مهتاب چطور؟

پدرت را ...

افسوس که تو غافل بودی

غرق تنهایی خویش

غرق دنیا بودی

فرصتی باز چه سود

که به غفلت گذرد چندی باز

فرصتت پایان یافت

مهلتی دیگر نیست

فصل کوچیدن توست

ماندن جایز نیست

دیگر باید رفت...

انا لله و انا الیه راجعون

                       مریم الله وردی 

آرزوی محال

چی می شد که روزگار به هیچکسی بد نمی کرد

قلب هیچکسی رو جای شیشه از سنگ نمی کرد

 چی می شد که زندگی با همه مهربون می شد

 روی زشت زندگی هیچوقت نمایون نمی شد

 چی میشد که تو دل هیچکسی جای غم نبود

 توی لحظه های شادیمون محبت کم نبود

 چی می شد که بی کسی تو زندگی معنا نداشت

 غم و غصه ها رو می شد یه جوری کنار گذاشت

 چی می شد آرزوهامون به حقیقت می رسید

 نقاش دنیا همه صورتا رو شاد می کشید

                                                                 مریم الله وردی